MACLOST · TWÓR · TEKST

Life ov Psi

2 To jeszcze pamiętałem

Coraz trudniej było wstać.
Na początku tylko rano.
Potem po każdym odpoczynku.
Na końcu już zawsze.
Kiedyś biegłem pierwszy.
Teraz mój człowiek zwalniał dla mnie.
Często się zatrzymywaliśmy.
Nie po to, żebym coś powąchał.
Nie miałem już czego.
Coraz mniej czułem.
Coraz więcej rozumiałem.
I chyba właśnie tego bałem się najbardziej.
Czasami patrzyłem na swoje dłonie.
Jeszcze pamiętałem łapy.
Zamykałem oczy.
Próbowałem je sobie przypomnieć.
Nie chciały wrócić.
Bolało.
Nie tylko wtedy, kiedy próbowałem wstać.
Bolało prawie cały czas.
Nie pamiętam już dnia, w którym nic mnie nie bolało.
Mój człowiek siadał obok coraz częściej.
Głaskał mnie.
Mówił.
Teraz rozumiałem każde słowo.
Oddałbym wszystko...
żeby znowu ich nie rozumieć.
Któregoś dnia nie mogłem już wstać.
Próbowałem.
Jeszcze raz.
I jeszcze.
Mój człowiek uklęknął obok.
Położył dłoń na mojej głowie.
Płakał.
Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Byłem już przecież człowiekiem.
A jednak...
polizałem go po ręce.
To jeszcze pamiętałem.
Potem zamknąłem oczy.
...
Poczułem mokrą trawę.
Nie pod stopami.
Pod łapami.