MACLOST · TWÓR · TEKST

Life ov Psi

1 Coraz mniej

Nie pamiętam swoich narodzin.
Pamiętam tylko, że od początku coś było nie tak.
Byłem mały.
Bardzo mały.
Leżałem obok innych.
Byli podobni do mnie.
Ale ja czułem się inaczej.
Nie wiedziałem jeszcze dlaczego.
Nie wiedziałem nawet, kim jestem.
Nie byłem człowiekiem.
Nie byłem też takim psem, jakiego znali.
A może właśnie wtedy byłem najbardziej sobą.
Pies nie jest małym człowiekiem.
Nie potrzebuje być człowiekiem.
Nie musi niczego udowadniać.
Nie musi być posłuszny, żeby zasługiwać na szacunek.
Nie musi być podporządkowany.
Nie musi być taki, jak chcą ludzie.
Ma własny świat.
Własne potrzeby.
Własny sposób odczuwania.
Własne granice.
Jest psem.
I to powinno wystarczyć.
Mnie nie wystarczyło.
Od początku coś zaczęło się zmieniać.
Najpierw nie wiedziałem co.
Potem zauważyłem, że coraz mniej czuję.
Coraz mniej rozumiem świat po swojemu.
A coraz więcej rozumiem ich.
Ludzi.
To było chyba najgorsze.
Nie pamiętam, kiedy pierwszy raz potraktowano mnie jak człowieka.
Pamiętam za to, że bardzo się tego bałem.
Mówili do mnie.
Dotykali.
Uczyli.
Poprawiali.
Chwalili, kiedy robiłem coś po ludzku.
Karali, kiedy próbowałem być sobą.
Mówili, że tak będzie lepiej.
Nie było.
Z każdym rokiem było gorzej.
Traciłem to, co miałem od urodzenia.
Węch.
Łapy.
Sposób poruszania się.
Sposób rozumienia świata.
Później także język.
Zaczynałem rozumieć słowa.
Coraz więcej słów.
Nie chciałem.
Pies nie potrzebuje rozumieć wszystkiego, co mówią ludzie.
Czasami wystarczy zapach.
Spojrzenie.
Odwrócenie głowy.
Odejście.
Warczenie.
Człowiek często uważa, że pies nie wie, czego chce.
A może to człowiek nie wie, czego chce pies.
Nie jestem człowiekiem.
Nie chciałem nim być.
Ale z każdym dniem coraz bardziej nim byłem.
I z każdym dniem coraz mniej byłem psem.
Tak zaczęło się moje życie.
I tak zaczęło się moje cierpienie.