MACLOST · TWÓR · TEKST

Terapia Stanu

20 260223 | część 2

Przedmieścia Ostrawy
pachniały mokrym betonem.

Ludzie przechodzili obok siebie
bez spojrzeń.

Apteka świeciła
zimnym światłem.

Jurgen wszedł pierwszy.

— Coś na zmęczenie —
powiedział.

Farmaceutka skinęła głową,
jakby to było codzienne pytanie.

Na półkach stały
równo ułożone pudełka.
Wszystkie wyglądały tak samo.

Anastazja została przy drzwiach.

— Nic nie pomaga —
powiedziała,
nie patrząc na nikogo.

Nikt nie zaprzeczył.

Centrum Pragi
było za jasne jak na wieczór.

Tramwaje przesuwały się wolno,
światła rozmazane przez deszcz.

Ktoś powiedział,
że kiedyś dwa tramwaje
zderzyły się tutaj
niemal bez dźwięku.

— To się zdarza —
dodał Wojciech.

Jakby mówił o pogodzie.

Przez chwilę wszyscy patrzyli
w tę samą stronę.

Dwa wagony minęły się
idealnie blisko,
ale nic się nie stało.

Czy na pewno?

Znów pociąg.

Tym razem brakowało
jednego miejsca przy oknie.

Nikt nie komentował.

Herbata stała
w tym samym miejscu.

— Dokąd jedziemy? —
zapytał Onton.

— Przecież już byliśmy —
odpowiedziała Helenka.

Nikt nie zapytał gdzie.

Most Nuselski pojawił się nagle,
jakby świat przesunął się
o kilka stron do przodu.

Wiatr był zimny.
Deszcz drobniejszy,
prawie pył.

Anastazja stanęła przy barierce.

— Czasem myślę — zaczęła — że…

Nie dokończyła.

Henryk spojrzał w dół.
Ruch samochodów
wyglądał jak płynące światło.

— Zimno —
powiedział tylko.

Wracali bez słowa.

Apteka znów była pusta.
To samo światło.
Te same półki.

Borys stał przy ladzie,
ale nie mówił nic.

Farmaceutka skinęła głową,
jakby pamiętała rozmowę,
która się nie wydarzyła.

Anastazja dotknęła
zimnego szkła lodówki z lekami.

— Nic się tu nie zmienia —
powiedziała.

Nikt nie zaprzeczył.