MACLOST · TWÓR · TEKST

Terapia Stanu

19 260223 | część 1

Deszcz nie spadał.
Raczej wisiał w powietrzu,
jakby świat nie mógł zdecydować,
czy jeszcze trwa.

Na terminalu było prawie pusto.
Światła odbijały się
w mokrych płytach podłogi,
rozciągnięte i niepewne.

Ktoś siedział nieruchomo przy oknie.
Kurtka ciemna.
Dłonie spokojne.

Nie było krzyku.
Nie było dramatyzmu.

Tylko moment,
w którym ciało
przestaje należeć do ruchu.

Ktoś przeszedł obok,
nie zatrzymując się.
Kroki odbiły się echem,
po czym wszystko wróciło do ciszy.

Deszcz dalej wisiał.

Śmierć wyglądała
jak koniec zmiany.

Pociąg ruszył
bez ostrzeżenia.

Siedem osób
w jednym przedziale.
Nikt nie pytał,
dokąd jadą.

Wagony drgały lekko,
a za oknem przesuwały się
rozmazane światła.

Henryk poprawił mankiet.
Anastazja trzymała kubek herbaty,
który dawno przestał parować.

Wojciech patrzył w szybę,
jakby próbował zobaczyć coś
poza własnym odbiciem.

Borys stukał palcami o stolik
w rytmie, którego nikt nie znał.

Jurgen czytał gazetę,
ale nie przewracał stron.

Onton spał
z otwartymi oczami.

Helenka uśmiechała się,
jakby znała wszystkich od dawna.

— Zawsze pada —
powiedziała cicho.

Nikt nie odpowiedział.

Pociąg jechał dalej.

Dworzec był niemal pusty.
Tablica odjazdów migała,
ale trudno było powiedzieć,
czy zmieniała informacje,
czy tylko światło.

Anastazja stanęła
przy automacie z kawą.

Henryk patrzył na tor,
przy którym nic nie stało.

— Jeszcze chwila —
powiedział ktoś.

Nie było jasne kto.

Herbata wystygła całkowicie.