MACLOST · TWÓR · TEKST
Terapia Stanu
18 Obdarty z lęku
Ulica była mokra.
Światła rozciągały się w kałużach, jakby nie mogły się zdecydować, gdzie się kończą.
Ludzie mijali go szybko, z głowami lekko pochylonymi.
Na rogu stał Marek.
— Wróciłeś — powiedział. Stefan skinął głową. Autobus zatrzymał się kilka metrów dalej. Drzwi otworzyły się, zamknęły, odjechał.
— Wróciłeś — powtórzył Marek. Stefan spojrzał na niego, potem na ulicę.
— Tak. Ruszyli bez pośpiechu.
W barze pachniało drewnem i ciepłem. Kamil siedział przy oknie, Mira oparta o ladę.
— Patrzcie kto wrócił — rzucił Kamil. Stefan usiadł.
— Myśleliśmy, że zniknąłeś — powiedziała Mira.
— Może.
Kamil parsknął śmiechem. — Nadal tak odpowiadasz.
Rozmowa przeszła dalej. Ktoś mówił o wyjeździe, ktoś o zmianie pracy.
Śmiech, szkło stawiane na blacie. Stefan patrzył w szybę.
Odbicie poruszyło się trochę później niż on. Odwrócił wzrok.
Następnego dnia pracował z Pawłem przy magazynie.
Podnieść.
Przenieść.
Odłożyć.
Drewno uderzało głucho o podłogę.
— Dobrze, że wróciłeś — powiedział Paweł. — Przynajmniej ktoś robi. Stefan skinął głową. Kolejna skrzynka. Ten sam ciężar w dłoniach.
Przez chwilę ruch wydawał się znajomy, jakby już go wykonał. Przeniósł ją dalej.
Wieczorem znowu siedzieli razem.
Leo mówił szybko. — Nie można tak żyć bez celu.
Stefan spojrzał na niego. — Można.
Zapadła krótka cisza.
— Czyli co? — zapytał Kamil. — Nic nie robić?
— Robić.
Mira patrzyła na Stefana chwilę dłużej. — Jesteś cichy. Nie odpowiedział.
Ulica nocą była prawie pusta.
Latarnia migała nieregularnie.
Kroki odbijały się od ścian.
Stefan zwolnił przy skrzyżowaniu. Stał chwilę, patrząc w lewo. Poszedł prosto.
Marek dogonił go następnego dnia.
— Mam wrażenie, że wszystko wraca — powiedział. — Te same rozmowy, te same miejsca.
Stefan spojrzał na niego. — Możliwe.
— I nic ci to nie przeszkadza?
Stefan wzruszył ramionami. — Idę.
Marek pokręcił głową. — To nie odpowiedź. Stefan nie próbował jej znaleźć.
W barze Kamil powiedział ten sam żart co wcześniej. Śmiech zabrzmiał podobnie.
Mira zapytała: — Wszystko w porządku?
Stefan spojrzał na nią. Przez sekundę wyglądało to tak, jakby to pytanie już padło. — Tak. Rozmowa popłynęła dalej.
Wieczorem padało lekko.
Stefan szedł wolno.
Woda zbierała się przy krawężniku.
Kroki brzmiały równo. Na chwilę zwolnił, jakby coś miało się wydarzyć.
Nic się nie wydarzyło.
Poszedł dalej.
Spotkali się z Markiem przy tej samej ulicy.
Światła odbijały się w kałużach identycznie jak pierwszego dnia.
Marek westchnął. — Nic się nie zmienia. Stefan milczał.
Samochód przejechał, rozcinając wodę na dwie strony. Dźwięk zabrzmiał znajomo.
— I co teraz? — zapytał Marek.
Stefan stał chwilę.
Miasto było ciche. Nawet oddech wydawał się zbyt głośny.
Marek czekał.
Stefan ruszył.
Marek został pół kroku z tyłu. — Stefan… — powiedział.
Stefan przeszedł przez ulicę.
Światła rozlały się po wodzie.
Szedł dalej.