MACLOST · TWÓR · TEKST
Terapia Stanu
21 260223 | część 3
Tablice pokazywały godziny,
których nie było.
Jurgen zamknął gazetę —
wciąż ta sama strona.
Helenka pojawiła się
obok Henryka.
— Spóźnimy się —
powiedziała.
— Na co? —
zapytał.
Nie odpowiedziała.
Centrum Pragi.
Tym razem tramwaje
zderzyły się naprawdę.
Bez huku.
Bez chaosu.
Tylko delikatne zatrzymanie,
jak dwa oddechy,
które spotkały się w połowie.
Ludzie na ulicy
prawie nie zareagowali.
Wojciech mrugnął.
— Widziałeś to? —
zapytał.
Nikt nie odpowiedział.
Pociąg.
Mniej osób niż wcześniej.
Herbata nadal stała nietknięta.
Henryk wziął kubek do ręki,
ale nie napił się.
— Zawsze myślałem,
że coś się wydarzy —
powiedział cicho.
Nikt nie zapytał co.
Most Nuselski.
Tym razem przyszli szybciej.
Jakby droga skróciła się sama.
Wiatr był słabszy.
Anastazja patrzyła przed siebie.
— Czasem — powiedziała —
koniec to luksus.
Milczenie trwało
trochę za długo.
Henryk poczuł nagle
coś dziwnie znajomego.
Nie wspomnienie.
Raczej brak wspomnienia.
To ustawienie ciał.
Ten wiatr.
Ten deszcz.
To zdanie.
Herbata.
Pociąg.
Dworzec.
Wszystko było już gotowe,
zanim zaczęli.
I wtedy zrozumiał.
Nic nowego
się nie wydarzy.
Nie dlatego,
że wszystko już było.
Dlatego,
że nic nie może się skończyć.
Henryk odsunął się od barierki.
Nie powiedział nic.
Rozmowa trwała dalej,
jakby nic się nie stało.
Wracali powoli.
Helenka śmiała się cicho
z czegoś, czego nikt nie słyszał.
Anastazja szła obok,
milcząca.
Pociąg czekał.
W przedziale było cicho.
Herbata stała na stoliku.
Zimna.
Henryk patrzył na nią długo.
Nikt nie zauważył,
że już nie próbuje jej wypić.
Za oknem deszcz
wisiał w powietrzu.
Pociąg ruszył.