MACLOST · TWÓR · TEKST

Terapia Stanu

13 Terapia stanu | część 2

Następnym razem krzesła były ustawione tak samo,
choć nikt nie pamiętał, kto je ustawił.

— Przypomnijmy sobie imiona — powiedział Tomasz.

Powiedzieli je kolejno,
jakby pierwszy raz.

Iwo.
Lena.
Szymon.
Ada.

Brzmiały obco,
zanim zdążyły stać się własne.

Cisza trwała chwilę dłużej niż zwykle.

— Zacznijmy — powiedział Tomasz.

Tym razem pierwsza odezwała się Ada.

Mówiła wolniej niż ostatnio.
O zmęczeniu ludźmi.
O tym, że każdy czegoś chce
i że łatwiej się zgodzić niż tłumaczyć.

Szymon spojrzał na nią z lekkim zdziwieniem.

Iwo śmiał się cicho,
ale bez radości.

Lena patrzyła na podłogę.

— Wczoraj nic nie robiłem — powiedział Szymon.
— I to było najgorsze.

— Cisza? — zapytał Tomasz.

Szymon skinął głową.

Nikt nic nie powiedział.

Powietrze drgnęło gdzieś przy pustym krześle.

W kolejnych spotkaniach
zdania zaczynały przechodzić
z jednej osoby na drugą.

Iwo mówił o planach.
Harmonogramach.
Celach.

Szymon opowiadał o filmach,
których nigdy wcześniej nie oglądał.

Lena zaczęła używać słów,
które brzmiały jak hasła.

Ada milczała coraz częściej.

Tomasz czasem patrzył na nich tak,
jakby czekał, aż ktoś zauważy coś oczywistego.

Ale nikt nie zauważał.

Albo udawał.

Raz cisza trwała bardzo długo.

Tak długo,
że ktoś nalał sobie wody,
chociaż nie był spragniony.

— Czasem — powiedziała Lena —
mam wrażenie, że już tu siedzieliśmy.

Nikt nie zaprzeczył.

— To normalne — odparł Tomasz.

Ale brzmiało to,
jakby mówił coś innego.

Iwo zaczął się śmiać,
po czym przestał w połowie.

Szymon patrzył na pusty środek prostokąta.

Ada zamknęła oczy
na sekundę za długo.

Ktoś westchnął.

Nikt nie podniósł głowy.