MACLOST · TWÓR · TEKST

Terapia Stanu

14 Terapia stanu | część 3

Później było coraz trudniej ustalić,
kto zaczyna rozmowę.

Czasem mówili jednocześnie.
Czasem czekali.

Czasem Tomasz nie zadawał pytania.

Wtedy cisza przychodziła szybciej.

Iwo raz powiedział:

— Nie wiem, czy to moje.

Nikt nie zapytał, o co chodzi.

Szymon notował coś bez patrzenia.

Lena uśmiechała się nieobecnie.

Ada wyglądała,
jakby chciała wyjść,
ale nie wstała.

W jednej z sesji Tomasz spóźnił się o dwie minuty.

Siedzieli już w prostokącie.

Nikt nie mówił.

Cisza była prawie spokojna.

Kiedy wszedł, wszyscy spojrzeli na niego tak,
jakby to on przerwał coś ważnego.

— Przepraszam — powiedział.

To było dziwne słowo w tym miejscu.

Z czasem rozmowy stawały się krótsze.

Mniej wyjaśnień.
Więcej przerw.

Czasem ktoś zaczynał zdanie i nie kończył.

Czasem ktoś kończył zdanie,
którego nie zaczynał.

— Myślę, że… — powiedział Iwo.

— …to nie działa — dokończyła Ada.

Brzmiało naturalnie.

Jakby tak było zawsze.

Któregoś dnia jedno krzesło pozostało puste.

Nikt nie zapytał dlaczego.

Tomasz spojrzał na zegar.

— Zaczynamy.

Rozmawiali spokojniej niż zwykle.

Lena mówiła o ciszy w filmie.
Szymon o odpoczynku.
Iwo o tym, że coś zostawił,
ale nie pamięta gdzie.

Ada słuchała.

Puste krzesło niczego nie zmieniało.

Albo zmieniało wszystko.

Pod koniec Tomasz milczał długo.

Dłużej niż pozwalały na to zasady.

Nikt nie przerywał.

Cisza nie była już przeciwnikiem.

Raczej czymś,
co siedziało razem z nimi.

Ktoś poprawił rękaw.
Ktoś odetchnął.
Ktoś spojrzał na miejsce,
gdzie nikogo nie było.

Dzisiaj jest ich mniej.

Albo więcej.

Trudno powiedzieć.

Krzesła ustawiono w prostokąt.

Jedno jest minimalnie odsunięte.

Zaczynają od przedstawienia się.

Jak zawsze.