MACLOST · TWÓR · TEKST
Terapia Stanu
12 Terapia stanu | część 1
chociaż wszyscy przyszli na czas.
Krzesła stały w prostokącie.
Jedno było minimalnie odsunięte,
jakby ktoś wstał chwilę wcześniej
i miał zaraz wrócić.
Nikt go nie poprawiał.
Wchodzili pojedynczo.
Kurtki szurały o oparcia.
Woda w plastikowych butelkach
stawiana była ostrożniej niż trzeba.
Nikt nie mówił.
Tomasz usiadł ostatni.
— Możemy zaczynać.
To było zdanie,
które zawsze brzmiało tak samo.
Iwo siedział z rękami splecionymi tak mocno,
jakby próbował utrzymać je w jednym miejscu.
Szymon poprawiał notatnik,
choć jeszcze niczego nie zapisał.
Lena patrzyła na środek prostokąta.
Ada unikała wzroku wszystkich,
ale słuchała uważnie.
Ktoś odchrząknął.
Cisza przesunęła się między nimi
jak powietrze,
które nagle stało się cięższe.
— Jak minął tydzień? — zapytał Tomasz.
Zawsze to samo pytanie.
Nigdy ta sama odpowiedź.
Iwo zaczął mówić pierwszy.
O zmęczeniu.
O wieczorze, którego nie pamiętał dokładnie.
O tym, że rano wszystko wydaje się prostsze,
dopóki nie przychodzi południe.
Szymon patrzył na niego z lekkim napięciem.
Lena skinęła głową
w miejscu, które nie wymagało potwierdzenia.
Ada uśmiechnęła się za szybko.
Kiedy Iwo skończył,
cisza wróciła.
Tym razem krótsza.
— Pracowałem — powiedział Szymon.
— Jak zwykle. Za dużo.
To zdanie zabrzmiało jak przeprosiny.
Mówił o tabelach.
Terminach.
Poprawkach.
O tym, że ludzie lubią wyniki,
ale nie lubią tych, którzy je dostarczają.
Kiedy przestał, Tomasz nie odpowiedział.
Lena zaczęła mówić dopiero wtedy,
kiedy zrobiło się niewygodnie.
Opowiadała o filmie.
O scenie, w której bohater siedzi sam w kuchni
i słucha lodówki.
— To było znajome — dodała.
Nikt nie zapytał dlaczego.
Ada poruszyła nogą.
— Ja byłam wszędzie — powiedziała.
— Spotkanie, potem akcja, potem jeszcze rozmowa.
Ludzie potrzebowali wsparcia.
Mówiła szybko.
Za szybko.
Kiedy skończyła, Tomasz skinął głową.
— Dobrze.
Ale nic nie dopowiedział.
Nikt nie lubił tej części.