MACLOST · TWÓR · TEKST
Izydor
3 C
w środku nocy.
Nie dane mu było zasnąć.
Uciec przed nieprzyjazną atmosferą rzeczywistości.
Uciec, jednocześnie,
przed złowrogim klimatem
goszczącym w jego snach.
Rzeczywistość kwitła natręctwami.
Śmiechy libacyjne
dochodzące zza ściany
uświadamiały mu,
że jeszcze nie nadszedł
czas odpoczynku.
Ostatnie nieporozumienia z przyjaciółmi
sprawiły, iż pozostał w swoim mieszkaniu
lekceważąc ich zaproszenie.
Nigdy nie lubił
zostawać sam na tak długo,
ale też nie potrafił
przemóc lęku przed sytuacją,
której scenariusz
znał bardzo dobrze.
Wiedział,
że gdyby udał się na to przyjęcie
już nigdy
nie wróciłby
do dawnej postaci.
Męczył się stojąc przy oknie
ze szklanką zimnej kawy.
Nie smakował mu napój,
toteż zaczął zastanawiać się
nad głębszym sensem
dzierżenia naczynia.
Także spokoju nie dawał mu fakt
sterczenia i wpatrywania się
przez popielate szyby
w świat za oknem.
Świat,
który topniał
w jego oczach i głowie
jak śnieg
z nastaniem wiosny.
Świat,
który wysychał
w jego oczach i głowie
jak kałuża
pod wpływem silnych promieni słońca.
Czuł,
że poniekąd staje się częścią
tej szklanki z zimną kawą,
natomiast nie ma już nic wspólnego
ze śliczną okolicą
za popielatymi szybami.
Z niemałym wysiłkiem
powędrował do łazienki.
Złudzenia o brzasku słońca
napawają obrzydzeniem,
Szczególnie ta zaparowana łazienka
z wanną,
na dnie której
spoczywa na pozór
zmęczony człowiek.
Tylko na pozór,
gdyż Vincent stał się nagle
fragmentem logicznej całości,
o którą przecież tak trudno.
Nie to jednak
wywołuje ogromny entuzjazm widza.
Otóż w pewnej chwili,
wyglądając przez okno,
zauważył pustą szklankę
po kawie.
Nie cierpiał takich sytuacji,
więc postanowił —
za wszelką cenę —
znaleźć sprawcę
tego zdarzenia.
Wychodząc z wanny
pośliznął się na posadzce
uderzając głową
w sufit sąsiada.
Świadomość uleciała
ponad dachy okolicznych budynków.
Zawisła nad realnością wypadku,
rozproszyła się w pustce,
znów skumulowała
i niebawem wróciła
przybrana w szkarłatną suknię
z niewielkim dekoltem.
Poznał ją natychmiast —
to była kobieta,
która co noc
wchodziła cichutko
do jego sypialni
i siadała w fotelu.
Spoglądając sobie w oczy
milczeli.
Deszcz szumiał.
Po dwunastu dniach
Vincent wraz z kobietą szkarłatną
zaproszony został
na wielką galę.
Tym razem
nie odmówił...
Tym razem
nie odmówił...