MACLOST · TWÓR · TEKST
Terapia Stanu
8 Dwadzieścia siedem
Szuranie o linoleum, krótkie zatrzymania, znowu ruch.
Korytarz pachniał mokrą kurtką i kredą, choć lekcje jeszcze trwały.
Klęcząca przy ścianie sylwetka dopisywała coś do prostego wzoru.
Znak równości był krzywy, ostatnia liczba większa niż pozostałe — 27.
Dźwięk naprężonej gumy było słychać aż na końcu korytarza.
Przy ścianie szpule sierści.
Leży przy kaloryferze, ktoś go omija.
Ogon zadrgał raz.
Dwa szczeknięcia.
Później siedem i jedenaście.
Ktoś chyba liczył, ale przestał.
Dalej chłopiec zdejmował buty, stawiając je obok siebie - jakby należały do dwóch różnych osób.
Jeden miał jaśniejszą podeszwę.
Za oknem wisiała mgła.
Dziewczyny grały w gumę, licząc pod nosem: siedem, osiem, dziewięć.
Rytm gumy uderzał o kostki.
Nauczyciel, stojąc przy parapecie, stukał palcami.
Najpierw osobno, potem jakby w tym samym tempie, tylko z lekkim przesunięciem.
Komuś wypadł z plecaka kalkulator.
Uderzył o podłogę, włączył się sam.
Na wyświetlaczu pojawiło się krótkie: ERR.
Ktoś go podniósł i schował z powrotem.
Z klasy wysunęła się ręka z kredą — nie białą.
Na ścianie korytarza zaczęły pojawiać się niezgrabne ułamki.
Kreda skrzypiała, potem zatrzymała się w połowie znaku.
Dziecko niezgrabnie wiązało sznurówki pionierek, które do siebie nie pasowały.
Jakieś kichnięcie.
Bez życzeń.
Guma uderzała dalej o kostki.
Z sufitu odpadł niewielki kawałek tynku.
Nikt nie spojrzał w górę.
Po seledynowej lamperii spłynęła cienka strużka wody.
Po chwili ściana była znowu sucha.
Chmury rozeszły się i nagle zrobiło się jasno.
Powietrze zgęstniało od ciepła.
Za gorąco w bluzie.
Gdzie indziej ocieranie, otarcie karku.
Było tak jasno, że trzeba było mrużyć oczy.