MACLOST · TWÓR · TEKST

Terapia Stanu

4 Miasto bez godziny | część 3

Potem wszystko
zaczęło się przesuwać.

Nie było jednej drogi.

Były kolejne ulice.
Kolejne zakręty.
Twarze pojawiające się
i znikające
w świetle lamp.

Miasto wciągało ich głębiej.

Jakby chciało sprawdzić,
kto naprawdę wie,
dokąd idzie.

Pierwsze zawahanie.

Maciej zatrzymał się
na ułamek sekundy.

Nikt nie odpowiedział.

Ruszył dalej.

Za drugim razem
rytm eskorty pękł.

Ludzie z wydziału
spojrzeli po sobie,
jakby nagle przypomnieli sobie,
że też są częścią
tego samego miasta.

Gabriel szedł z boku.
Coraz bardziej oddzielony
od wydarzeń.

Wyglądał,
jakby próbował nadążyć
za decyzją,
którą sam wcześniej uruchomił.

Za trzecim razem
ruch urwał się całkowicie.

Miasto zamilkło.

Ktoś upuścił butelkę.

Dźwięk rozszedł się echem
między budynkami.

Maciej patrzył przed siebie.

Gabriel zatrzymał się
kilka kroków dalej.

— To moja decyzja.

Nikt nie usłyszał.

Miasto miało krótką pamięć.

Rano wszystko wyglądało tak samo.

Tramwaj przeciął ulicę,
zostawiając za sobą
metaliczny ślad dźwięku.

Niektóre rzeczy
zostają tylko
jako ślad ruchu.

Decyzja zapada szybko.

Ale echo
trwa długo.

Nie ma chwili,
w której świat się zatrzymuje.

Jest tylko chwila,
w której ktoś orientuje się,
że już nie może wrócić.

I wtedy zaczyna się droga,
która nie ma nazwy.