CRÉATION / PROCESSUALISME DU SENS
MACLOST
Création, Processualisme du Sens, outils, chiens et projets.
Le monde est chaotique. Le sens émerge.
Maciej / MACLOST
MACLOST
Od dziecka byłem ciekawy świata. Nie tego geograficznego — poznawania krajów, gór i rzek — ale tego świata wewnętrznego, który później rzutuje na otoczenie. Ciekawiło mnie, jak coś jest zrobione i na jakich zasadach działa.
Już jako dzieciak wymyślałem własne języki, a skoro był język, to musiało też istnieć państwo, w którym się nim mówi. 😁
Od najmłodszych lat uwielbiam muzykę, sztuki plastyczne i właściwie wszystko, co pozwala coś stworzyć. W sensie zawodowym nigdy specjalnie nie udało mi się tego zrealizować, ale zostało to w spektrum moich zainteresowań: malowanie, brzdąkanie na pianinie i gitarze, znęcanie się nad akordeonem.
Co ciekawe — naprawdę nie ma się czym chwalić — nie lubię czytać. Mimo to od zawsze ciągnęło mnie do pisania krótkich opowiadań.
Później doszła informatyka. Też bez wielkiego certyfikowania się. Po prostu kolejna rzecz, którą chciałem zrozumieć i sprawdzić.
Do tego zawsze ciągnęło mnie do języków — angielskiego, francuskiego, niemieckiego. Uczę się ich, choć w praktyce nie posługuję się żadnym z nich tak, jak pewnie powinienem. 😁
I tak, trochę niepostrzeżenie, przez lata powstawał mój własny ekosystem.
Dzisiaj są w nim literatura, muzyka, filozofia, języki, programowanie, obrazy, psy i pewnie jeszcze kilka rzeczy, których na razie nie potrafię nazwać.
Nie traktuję ich jako oddzielnych zainteresowań. Łączy je ta sama ciekawość: jak coś działa, z czego się składa i co można z tego zrobić.
Procesualizm Sensu
Jednym z efektów tej ciekawości jest Procesualizm Sensu — mój sposób patrzenia na świat.
Powstał z potrzeby pogodzenia się z tym, że świat nie jest sprawiedliwy. Nie próbuję jednak budować z tego instrukcji obsługi życia.
W świecie chaosu każdy byt porządkuje rzeczywistość po swojemu i na bieżąco tworzy własny sens. Dlatego sensem jest dla mnie przede wszystkim stawanie się.
Nie wiem, czy to jest prawda o świecie. To jest po prostu sposób, w jaki ja go odbieram.
Tworzenie
Literatura jest dla mnie przede wszystkim tworzeniem i zabawą językiem.
Teksty opakowuję w generatywną muzykę AI. Muzyka nie jest ilustracją tekstu, tylko kolejną jego formą — sposobem na stworzenie sytuacji.
Antilquin, który zaczął się właściwie jeszcze w dzieciństwie, jest próbą stworzenia własnego języka i świata.
Programowanie jest dla mnie trochę rzemiosłem, trochę narzędziem, trochę sposobem myślenia i trochę zabawą intelektualną.
AI jest kolejnym narzędziem. Pomaga mi materializować niektóre pomysły i nadać im ostateczną formę.
Czerwonego guzika nie oddam. 😁
Psy są kolejnym elementem tego ekosystemu. Interesuje mnie przede wszystkim relacja z innym bytem — bez potrzeby robienia z niego człowieka.
MACLOST
MACLOST jest archiwum tego wszystkiego.
Jest też trochę tożsamością.
Nazwa to Maciej + Lost. Stracony, zagubiony, utracony. Można też żartobliwie powiedzieć: Raj utracony.😁
Nie wiem, dokąd ten ekosystem będzie się dalej rozwijał. Nie mam też szczególnej potrzeby, żeby zostać zapamiętanym.
Po prostu nadal jestem ciekawy.
A poza tym — już teraz czuję się spełniony.
Reszta może się wydarzyć albo nie.
Już jako dzieciak wymyślałem własne języki, a skoro był język, to musiało też istnieć państwo, w którym się nim mówi. 😁
Od najmłodszych lat uwielbiam muzykę, sztuki plastyczne i właściwie wszystko, co pozwala coś stworzyć. W sensie zawodowym nigdy specjalnie nie udało mi się tego zrealizować, ale zostało to w spektrum moich zainteresowań: malowanie, brzdąkanie na pianinie i gitarze, znęcanie się nad akordeonem.
Co ciekawe — naprawdę nie ma się czym chwalić — nie lubię czytać. Mimo to od zawsze ciągnęło mnie do pisania krótkich opowiadań.
Później doszła informatyka. Też bez wielkiego certyfikowania się. Po prostu kolejna rzecz, którą chciałem zrozumieć i sprawdzić.
Do tego zawsze ciągnęło mnie do języków — angielskiego, francuskiego, niemieckiego. Uczę się ich, choć w praktyce nie posługuję się żadnym z nich tak, jak pewnie powinienem. 😁
I tak, trochę niepostrzeżenie, przez lata powstawał mój własny ekosystem.
Dzisiaj są w nim literatura, muzyka, filozofia, języki, programowanie, obrazy, psy i pewnie jeszcze kilka rzeczy, których na razie nie potrafię nazwać.
Nie traktuję ich jako oddzielnych zainteresowań. Łączy je ta sama ciekawość: jak coś działa, z czego się składa i co można z tego zrobić.
Procesualizm Sensu
Jednym z efektów tej ciekawości jest Procesualizm Sensu — mój sposób patrzenia na świat.
Powstał z potrzeby pogodzenia się z tym, że świat nie jest sprawiedliwy. Nie próbuję jednak budować z tego instrukcji obsługi życia.
W świecie chaosu każdy byt porządkuje rzeczywistość po swojemu i na bieżąco tworzy własny sens. Dlatego sensem jest dla mnie przede wszystkim stawanie się.
Nie wiem, czy to jest prawda o świecie. To jest po prostu sposób, w jaki ja go odbieram.
Tworzenie
Literatura jest dla mnie przede wszystkim tworzeniem i zabawą językiem.
Teksty opakowuję w generatywną muzykę AI. Muzyka nie jest ilustracją tekstu, tylko kolejną jego formą — sposobem na stworzenie sytuacji.
Antilquin, który zaczął się właściwie jeszcze w dzieciństwie, jest próbą stworzenia własnego języka i świata.
Programowanie jest dla mnie trochę rzemiosłem, trochę narzędziem, trochę sposobem myślenia i trochę zabawą intelektualną.
AI jest kolejnym narzędziem. Pomaga mi materializować niektóre pomysły i nadać im ostateczną formę.
Czerwonego guzika nie oddam. 😁
Psy są kolejnym elementem tego ekosystemu. Interesuje mnie przede wszystkim relacja z innym bytem — bez potrzeby robienia z niego człowieka.
MACLOST
MACLOST jest archiwum tego wszystkiego.
Jest też trochę tożsamością.
Nazwa to Maciej + Lost. Stracony, zagubiony, utracony. Można też żartobliwie powiedzieć: Raj utracony.😁
Nie wiem, dokąd ten ekosystem będzie się dalej rozwijał. Nie mam też szczególnej potrzeby, żeby zostać zapamiętanym.
Po prostu nadal jestem ciekawy.
A poza tym — już teraz czuję się spełniony.
Reszta może się wydarzyć albo nie.