MACLOST · TWÓR · TEKST

Izydor

7 G

Beatrycze leżała na stole w bezruchu,
pomiędzy butelkami i wypełnionymi po brzegi popielniczkami
przypominającymi strażników jej tajemnicy.

Henryk siedział na wilgotnym łóżku,
które także broniło go przed perswazją bezczelnych mieszkańców kamienicy.

Ona jest wiolonczelistką w tutejszej filharmonii.
On — z wykształcenia badacz spraw niecodziennych —
na co dzień rzeźbi amatorsko.

Kiedy oprzytomnieli,
zaczęli w pośpiechu wyszukiwać w szafie
eleganckie stroje na sobotni bal.

-To suknia z tramwaju, nieprawdaż?

Beatrycze przytaknęła i nic poza tym.

-Beatrycze,
skąd się ona tu wzięła?
Przecież Anna...

-Wiem o czym myślisz, człowieku...

-Dlaczego Redon nic nam nie powiedział?...

-Jest zbyt przywiązany do swoich myśli.

-Tak jak Izydor?

Na twarzy Henryka zarysowało się
niebezpieczne dla niego zdziwienie.
Kobieta już go nie słuchała.

Jej dłonie natrafiły
na pomięty jasnoszary garnitur.
Z butonierki wystawała szmaragdowa chusteczka.

-Może wejdziesz teraz w niego?
Miałeś go na sobie,
gdy przyszedłeś tu pierwszy raz...
i zostałeś na długie lata...

-Tak, pamiętam.

Myślał, że to dawno minęło —
ale to trwa nadal.

Tak bardzo chciałby
powrócić znów do rzeczywistości.

Niemożliwe.

Niemożliwe...

Beatrycze spoglądała na niego
z ironicznie wytrzeszczonymi oczyma.
Czytała jego myśli
i raz po raz wybuchała histerycznym śmiechem.

Kiedyś, tak jak on, była zwykła.
Była zwykłym muzykiem...
A może ona nigdy taka nie była...

Lęk opanował Henryka.
Po chwili stracił przytomność i upadł na ziemię.

Beatrycze wzięła do rąk instrument
i z obłędem w oczach
uwolniła z otchłani miliony dźwięków pięknego nokturnu.

Nokturn wiolonczelowy.

Szalone piłowanie strun,
które przecinały z uwielbieniem myśli.

Myśli rozrzucane po całym pokoju
i jego krawędziach.

Muzyka osiągając szalone częstotliwości
powaliła Henryka z powrotem na ziemię.

Umykał gdzieś poza granice
nie poznanej istoty.
Jeszcze dalej niż wszystko co nie poznane,
co niezrozumiałe.

Nikt się nie dziwił.
Nikogo nie było.

Beatrycze włożyła na siebie fioletową suknię.

Nie mogła się doczekać.

Znów się spotkają.

Wreszcie osiągną upragniony spokój...