MACLOST · TWÓR · TEKST

Izydor

1 A

Izydor siedzi na krześle przy stole. Na stołu blacie oparte łokcie. Nieco wyżej twarz jego wtopiona w dłonie. Patrzy na ścianę bieloną rok temu, a więc zaszłą brudem.

Tyle tu kurzu, śmierdzi terpentyna balsamiczna oraz olej lniany. Znają się jak łyse konie. To prawda.

Nigdy Izydor nie kupował ich oddzielnie. Zawsze razem.

Ale tu, na podłodze leży parę wyciśniętych tub zawierających jeszcze trochę farby. Parkiet upstrzony błękitami, fioletami, tam karmin, tu cynober, tam żółcień neapolitańska, tu zieleń szmaragdowa...

Ach, ta tęcza jest zachwycająca!

Siedział tak do czasu, gdy poczuł ciśnienie na pęcherz.

Tak, tak...

Wstał energicznie, wszedł do łazienki, podniósł klapę, oddał mocz po czym spuścił wodę.

Wychodząc stamtąd udał się do kuchni. Szukał czegoś do picia, ale znalazł tylko słoik z grzybami marynowanymi.

Grzyby zjadł, płyn wypił.

Poczuł bóle w okolicy żołądka.

Ocet nigdy mu nie służył.

Padł na ziemię.

Pełza po niej jak nie wiem co, krzyczy, wyje, parska, rzyga, morduje, dusi siebie, płacze, zgrzyta zębami, traci dech, skarży się na los, zachowuje się niemożliwie.

Jak tak można.

Kiedy się wreszcie podniesie?

Dalej i dalej męczy się, ten piewca hipochondrii kona, umiera, poci się jak na słońcu, wyłupił oczy.

Doprawdy...

wygląda niesamowicie...

O!

Wreszcie przestał się wić...

Na pogrzeb przyszła mu tylko myśl...